Blue Cafe

ِاتاقک بدون پنجره

2008-06-13T00:27:00.000-07:00

اتاق كوچك...بدون پنجره...ميز چوبي با چهار صندلي...مردي به رنگ سبز و سياه، كنار در اتاقك ايستاده..دخترکِ سه و نيم ساله روي زانوهاي مردي كه دوستش ميدارد و به او ميگويد پدرنشسته است...هر دو منتظر او هستند...او مي آيد...سنگين مينشيند روي يكي از صندلي ها...با چشمان نمناك و مغرور...با لبخند...دختر را روي زانوهايش مينشاند و غرق بوسه ميكند...دستهايش گرم است و بزرگ...او حرف مي زند...آرام...شمرده... صدايش در ياد دختر نيست...اما دستان قوي و مردانه اش...چشمهاي باران زده اش...دخترک فقط به اين فكر میکرد كه دستان او بزرگ تر است يا دستان پدر... سرش را بر سينه اش می گذارد...صدايش را از درون سينه اش مي شنود...او هنوز حرف ميزند و صورت دخترک را نوازش ميكند كه دختر خوابش ميبرد...
بعد
شايد
“در قفل در کليدی چرخيد
رقصيد بر لبان‌اش لبخندي
چون رقص آب بر سقف
از انعکاس تابش خورشيد
در قفل درکليدی چرخيد.”
بيدار كه ميشود...در آغوش مردي هست كه دوستش ميدارد و به او مي گويد پدر...پدر گريه ميكند....دخترک بيست و چند سال بعد بر سر سنگ مزارش ايستاده بود...وآرزو ميكرد، كاش با نوازش دستانش و لالايي حرفهايش به خواب نرفته بود...بيست و چند سال بعد...به سنگ گورش نگاه ميكند و دوباره به اين فكر ميكند كه دستان او بزرگتر بود يا دستان پدر؟ آیا او مفهوم آزادي را ميدانست؟!
...
که لبخند آزادی خوشه شادی با سحر بروید

آقای بادام زمينی

2006-09-18T12:16:00.000-07:00

آقای بادام زمينی،قدش خيلی بلند است.کيسه خريدهای مرا در يک دست گرفته و با دست ديگر بند کوله مشکی قلمبه اش را صاف ميکند.به آسمان که به تاريکی ميرود نگاهی می اندازد و با لحنی معترض رو به من ميگويد: بهار و تابستان که ميرسد،غصه ام ميشود.۶۰ روز تمام همين آسمان،همين درختها،همين برگهای سبز چنار...اما پاييز و زمستان هر روزش يک رنگ است.يک روز نارنجی و زرد،يک روز خاکستری،يک روز قهوه ای باران خورده،يک روز سفيد...

فردای آن روز آسمان شهريور ماه پاييزی ميشود.آقای بادام زمينی علاوه بر قدش،صدايش هم بلند است.آنقدر که به گوش آسمانها و فصلها هم ميرسد.

بابا

2005-10-27T08:01:00.000-07:00

دیشب تولد اولین مرد دوست داشتنی و عزیز زندگی من بود.
همانی که وقتی خسته از سر کار بر میگشت من با اصرار و پشت کار، موهای نداشته اش را با یک شانه چوبی شانه میکردم! همان مردی که اگر زیر دست من خوابش می برد با انگشتان کوچکم پلکهایش را از هم باز می کردم تا خودش را درون آیینه ببیند که چقدر خوشگل، سر بی مویش را شانه کرده ام.
همان مرد بزرگ دوست داشتنی که وقتی از او می پرسیدم موهایش چه شده،برایم تعریف میکرد که یک روز خوابیده بوده و من که خیلی کوچک بودم و ظهرها نمی خوابیدم،یواشکی خوش بوترین عطر مامان را برداشتم و ریختم روی سر بابا.برای همین موهایش اینجوری شده است.
بابا جون،یاد هست، شبهایی که هوا صاف بود مرا بغل میکردی و با مامان میرفتیم روی بالکن تا ماه و ستاره ها را به من نشان بدهید،من از دیدن هلال ماه ذوق میکردم و با اصرار به مامان میگفتم که این چیزی که در آسمان است،ناخن بابا است که با ناخن گیر گرفته نه ماه!
بابا جون می دانی،من عاشق قصه “روباه دم کلفت و دم نازک” بودم که شبها قبل از خواب برایم تعریف میکردی و تازه چند سال است که فهمیده ام چرا مادربزرگ، مامان و عمه ها این قصه را بلد نبودند! چون تو این قصه را از خودت برای من ساخته بودی.
تنها روزهایی که مامان میتوانست مرا راحت ظهرها بخواباند،روزهایی بود که تو یواشکی قول رفتن به” لوناپارک” را به من میدادی .عصر که میشد سه تایی سوار فلکس قورباقه ای میشدیم و تو به خاطر من انقدر تند میرفتی(!) که در همه ی خیابانها اول میشدیم.
دیشب وقتی داشتی کیک را می بریدی یاد روزی افتادم که دوچرخه سواری را یاد گرفتم.سوار دوچرخه بودم ، برگشتم دست تو را به زین دوچرخه نگاه کنم، دیدم لبخند بر لب 20 متری از من فاصله داری و آن وقت همه چیز خراب شد و من سرنگون شدم.سوزش آرنجهای دستم را هنوز به خاطر دارم و اشکی که می ریختم و میگفتم زانوی دستم داره میسوزه! و صدای مامان که میگفت:الان برای دوچرخه سواری خیلی زوده ،بذار یکی دو سال دیگه.
بابا جون،نمیدوانم چرا اینقدراین دختر خودسر و لجبازت را دوست داری امامن دیشب وقتی می بوسیدمت،از ته قلبم،آرزو کردم که هیچ وقت از من فاصله نگیری،حتی یک متر.

نزديک است

2005-10-11T05:19:00.000-07:00

فصل گردنبند درست کردن از گلهای ياس تمام شد.فصل عطر آویشن کوهستانی گذشت.فصل انار است و ليمو ترش.مادرم، برای آب گِيری ليمو ترش خريده. ليمو ها را می شويم و روی پارچه ای،پشت ميز ناهارخوری،روی زمين،پهن شان ميکنم.عطر ليموی تازه در خانه امان مي پيچد.قالیچه ای را کنار لیموها می اندازم، بالشم را می آورم و هم آنجا روی قالیچه، دراز می کشم.تنهایی در خانه، آسمان پاییزی،صدای کوهن و عطر لیمو،همگی دست به دست هم میدهند و آرام آرام چشمهایم را سنگین میکنند. آرامش غریبی دارم.یک جور احساس خوشبختی غریب.ناخودآگاه تصویر سیزیفِ خوشبخت در ذهنم نقش می بندد، با اینکه به عقد محدودیت ها در آمده، بر میگردد به پایین دره و به سنگی که به ته دره می رود نگاه میکند و با این وضعیت آگاهانه سر سازگاری دارد.

شاید،از خود آگاه شدن و با خود سازگار شدن و دوباره از خود بیگانه شدن یکی از دشوارترین کارهایی باشد که یک آدم در طول زندگیش انجام میدهد.حتما تا به حال پیش آمده که لای یک منگنه گیر کرده باشید!در ابتدا مدتی طول میکشد تا وضعیت خود را درک کنید.(درک ؟...درک که قابل خطاست! ) بعد به فکر راه چاره می افتید.یک حرکت اشتباه شاید درد را بیشتر کند و کارتان را سخت تر،باید فهمتان را بکار بیندازید.سازماندهی کنید،کمی به خود آگاهی بپردازید و از عقل کمک بگیرید و بعد...بگذریم خیلی حال و حوصله گفتن از افکارم را ندارم.این حرفها باشد برای خودم.امیدوارم هنگامی که لای یک منگنه گیر می کنید بتوانید باز هم یک جور آرامش غریب را در جايی از وجودتان داشته باشید...بتوانید کنار آرامش عطر لیمو دراز بکشید.
فصل لیموترش است.باد های تند درراه است، سردرگمی درختها و بی آرامی ابرها نزدیک است،بوی خیسی خاک و خش خش برگها نزدیک است و من باز هم گوش میدهم
و... امان از این شادیهای کوچک و لذت بخشِ دنیای کثیفِ پر از فاجعه.
Confined to sex, we pressed against
The limits of the sea
I saw there were no oceans left
For scavengers like me
I made it to the forward deck
I blessed our remnant fleet
And then consented to be, wrecked
A thousand kisses deep

They Go Drifting Away

2005-10-02T01:39:00.000-07:00

فرصت هيچ عكس العملي را ندارم.خنجر تا دسته درون قلبم فرو رفته،سوزش عجيبي را در قلبم حس ميكنم و بعد در يك لحظه، درد در تمام بدنم مي پيچد.قلبم انگار به يك قطعه يخ تبديل ميشود.گرمي و حركت خون را روي گردنم احساس مي كنم.خوب مي دانم كه ترسيده ام.به زحمت چشمانم را باز ميكنم.بوي خون تازه حالم را بهم ميزند.هنوز روي تختم بي حركت مانده ام و اتاق تاريك است.تمام انرژي ام را درون دستانم جمع ميكنم و نيم خيزميشوم،چراغ خواب را روشن ميكنم.ملحفه سفيد روي تخت آغشته به خون است.بدنم سردشده،عرق سرد ميكنم،كابوس ديده ام،خون دماغ شده ام.به زحمت خودم را به دستشويي ميرسانم،آيينه دستشويي مرا مي ترساند...

ساعت پنج دقيقه به سه نيمه شب است ،لباسم را عوض ميكنم و مثل روحي سرگردان درون اتاقم پرسه ميزنم.خونِ روي ملحفه مرا مي ترساند،دوباره به خواب رفتن،مرا مي ترساند،كابوس مرا ميترساند،سردي بدنم مرا مي ترساند.روي تخت مي نشينم،ته مانده گيلاس را سر ميكشم.به تابلوي مرد افريقايي كه كوزه اي را روي سرش نگه داشته خيره ميشوم.دكمه اي را فشارميدهم وصداي knopfler كه Sands of Nevada را به آرامي نجوا مي كند، در اتاقم ميپيچد. اگر اين بغض لعنتي بتركد،شايد كمي بهتر شوم.

Fiesta

2005-09-24T02:34:00.000-07:00

(1)

De la chambre mal balayée

Et j'étais ivre mort

Et j'étais feu de joie

Et toi ivre vivante

Toute nue dans mes bras.

Jacques Prévert

(2)

تو گمان كردي من مرد جاده ام،
عاشقم شدي.
اما من مرد جاده نيستم
وقتي تو را در راه ’ لاريسا ‘ ديدم،
گم شده بودم.

لئونارد كوهن

من

2005-09-12T04:01:00.001-07:00

فاصله اي بين دو هيچ
عمر....
انگار هر چه بزرگتر ميشوي گذراندن خط عمر سخت تر ميشود. دوراه بيشتر وجود ندارد ، يا بايد خودت را تا مرز جنون با پوچي آزار دهي و يا با تمام وجودت به دنبال اميدهايي هرچند موقتي بگردي و به زندگيت معنا دهي.
تا چند روز ديگر قرار است من بيست و شش سالم تمام شود.راستش نمي دانم چرا هيچ چيز مرا راضي نگه نمي دارد،نمي دانم چرا تمامي بزرگي هايي كه به من مي رسند آنقدر پيش پايم كوچك و حقير ميشوند.نمي دانم چرا خدايي كه دراين نزديكي ها چرخ ميزند، قوانين قديمي را دوباره رقم ميزند.خدايي كه انگار منتظر است، تا بوسه اي ردوبدل شود يا كفري(!) بر لبان جاري گردد تا آتشي بر پا كند و آدمهاي ابله حقيري كه انگار منتظرند تا آتشش راتندتر كنند.
Styx)،Boat on the river) را با چشمهاي بسته گوش ميدهم،از آن گوش كردنهاي با قلب.انگار که شعرش ، رودخانه اش،قايقش زندگی و عمر است.انگار که از يك جور فاصله ي بين دو هيچ در امتداد رودخانه می گويد.

Take me back to my boat on the river
I need to go down, I need to come down
Take me back to my boat on the river
And I won’t cry out any more
Time stands still as I gaze in her waters
She eases me down, touching me gently
With the waters that flow past my boat on the river
So I don’t cry out anymore
Oh the river is wide
The river it touches my life like the waves on the sand
And all roads lead to tranquility base
Where the frown on my face disappears
Take me down to my boat on the river
And I won’t cry out anymore

به كسی مگوييد
اماشاديها، وسيله ي خوبي هستند براي روبه رو شدن با نيستي ها و پوچيهاي جدا نشدنی هميشگی زندگي.

از بخت یاری ماست شاید

2005-09-06T13:26:00.000-07:00

ساعتم را نگاه میکنم شش و سی پنج دقیقه عصر است،از پله ها به سمت دریاچه آزادی پایین میروم ، هنگام پایین رفتن به مسیر نگاهی می اندازم، بچه های قایقرانی با مربی ها تمرین میکنند ، دو جوان در دو جهت مخالف و با فاصله ای از یکدیگر میدوند،سه پسر دیگر هم هستند که نزدیک استادیوم دور یک قلیان ولو شده اند.از فاصله به این دوری خوب نمیتوانم تشخیص دهم ولی فکر میکنم تنبل تر از این باشند که بتوانند برایم مزاحمتی ایجاد کنند.می خواهم دویدن دلچسبی را به تنهایی دور دریاچه ی آزادی شروع کنم،بی خیال زمان گرفتن میشوم،نرم و سبک با گامهایی کوتاهتر از همیشه شروع میکنم.آفتاب،از بین شاخه های درختان تنومند روزنه ای پیدا کرده برای تابیدن،باد بوی آب و خزه های درون دریاچه را با خودش می پراکند ، من رطوبت هوا را حس میکنم،دقایقی بعد،تنفسم منظم تر و تندتر شده اما ذهنم هنوز سنگین است و نامنظم ...
نمی دانم چه چیزی میتواند مرا سرحال بیاورد،موسیقی،کتاب،شعر،تئاتر،فیلم،ورزش،گپی دوستانه...
"هر انسانی در زندگی اش به نقطه ای می رسد که از آن نقطه به هيچ نقطه ی ديگری نمی رسد."

عروسك پارچه اي

2005-08-31T02:56:00.000-07:00

عروسك پارچه ايم ،با دو چشم دوخته شده و لپهاي گل انداخته،روي يكي از قفسه هاي كتابخانه جا خوش كرده،موهاي كاموايي زرد رنگش از زير كلاهش بيرون زده است.با لبخند نيم دايره اي ثابتِ هميشگي اش مرا نگاه ميكند.به اين عروسكم خيلي افتخار ميكنم،روزهاي دنيا هر جوري بگذرد و در قلب پارچه اي اش هر غوغايي هم به پا باشد،لبخندش را دريغ نميكند.

Cet Amour

2005-08-15T23:46:00.000-07:00

شعري از ژاک پره ور
(Jacques Prevert):

عشقمان آنجا ایستاده است
کله شق چون الاغی ماده

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

كوير

« من از دو كار نفرت دارم: يكي درد دل كردن كه كار شبه مردهاست، و يكي هم از خود دفاع كردن، براي تبرئه خود جوش زدن، كه كار مستضعفين است، آدمهاي سست. شجاع به همدرد نيازمند نيست، از ناله شرم دارد. مرد پاك را نيز زندگي و زمان تنها نميگذارند. زندگيش از او دفاع مي كند، زمان تبرئه اش مي كند، پليدان هرگز پاكدامني را نمي توانند آلود. هرچند سنگ ها را بسته و سگ ها را رها كرده باشند!»

1 نواختي

2005-08-06T02:03:00.000-07:00

يكي از صحنه هايي كه در فيلم Bleu دوست دارم،صحنه اي است كه Julie بعد از نقل مكان به خانه جديد اجاره اي،به كافه محلي ميرود.پيشخدمت درحاليكه به سرعت از كنار ميز او عبور ميكند ميگويد:”Café avec glace؟(قهوه با بستني؟)” و Julie جواب ميدهد:”درست مثل هميشه!” اولين قاشق را كه ميخورد،صداي فلوت مرد(هنرمند) خيابانيِ ايستادهِ بيرون كافه بلند ميشود، قطعه ي Julie، First Flute را به شدت جذب ميكند . بعد دوربين روي فنجان قهوه روي ميز و قاشق كنار آن زوم ميكند و با نور پردازي بسيار زيبايي از روشنايي به تاريكي و دوباره از تاريكي به روشنايي و ...مي رود.مكالمه كوتاه بينJulie و پيشخدمت ، همچنين حركت نور روي فنجان ، روز مرگي و يكنواختي و گذشت روزها را به زيبايي تمام نشان ميدهد.

از سه چيز متنفرم:
يكنواختي
يكنواختي
و يكنواختي
اين يك ماه آخر اصلا نفهميدم روزهايم چطور گذشت.همه اش كار.از همه ي آدمها و موضوعات دوست داشتني زندگي ام دور شده ام.هجوم SMS ، E-Mail و تلفن بود كه همگي دو سه جمله يكنواخت را با كلمات مختلف تكرار ميكردند: اول، جات خيلي خاليه ودوم دلم برات تنگ شده، كي سرت خلوت ميشه؟
اين جمعه را فقط خوابيدم . چهار ساعتي را هم كه بيدار بودم با ‍Cesaria Evora به سر بردم.
تيرماه 1384 را تا اواسط مرداد، گم كرده ام!

قهوه تلخ

2005-07-27T11:05:00.000-07:00

دخترک حتما غمگین است،وگرنه چه دلیلی داشت که انقدرغلیظ باشد.غلیظ و تلخ مثل یک فنجان قهوه.دخترک حتما خسته است،وگرنه چه دلیلی داشت که نتواند قاشق را بر دارد و خودش را هم بزند. چند هفته ایست که عنکبوت فرمانروای چاق و بی ریختی،جلوی چشمهایش رژه میرود و با آن قیافه عبوسش تارهای زشتی می تند.دخترک حتما خیلی تنهاست،وگرنه چه دلیلی داشت که روزها به تارهای کج و معوج عنکبوت چشم بدوزد و به صدای بال زدن حشرات در دام افتاده گوش دهد و شبها، موسیقی گوش کند.امشب هم،فنجان قهوه جلویش است، میلی به نوشیدن ندارد.هم زدن محتویات داخل فنجان هم دیگر مثل همیشه آرامش را به او بر نمی گرداند. موسیقی گوش میدهد.

چرخه

2005-05-31T05:11:00.000-07:00

سلام خانم كوچولو ی عزيز.
شما من را نمی شناسيد.اما من شما را می شناسم.
حدود ساعت ده صبح بود.آفتاب تند و تيزی روی شهر می تابيد، انگار نه انگار كه ديشب يكی از آن بارندگی های شديد بهاری را داشته ايم. من جلوی سينما گلريز، درون ماشين نشسته بودم.آن موقع صبح من بايد كيلومترها دورتر، سر كارم می بودم ولی درون ماشين نشسته بودم و ترشی و شيرينیِ فالوده شيرازی را مزه مزه می كردم و بوی پيراشكی قنادی را تنفس ميكردم. نگاهم به سر در سينما گلريز بود و ذهنم هزاران جا كه... شما آمدی.دستت در دست مردی بود كه فكر ميكنم پدرت بود.تاپ سپيدی به تن داشتی با يك دامن پليسه قرمز و زرد و جوراب شلواری سپيد.كفشهايت را نمی ديدم،اما برق چشمانت را چرا.پدرت دو تا بليط سينما خريد و شما جست و خيز کنان با پدرت وارد سينما شديد.
به خاطر آن دامن پليسه قرمز و زرد بود يا به خاطر سينما رفتن با پدرت ، نمی دانم ولی شما من را به ياد آن روزهايی انداختی که فكر ميكردم يکی از بهترين خوشی های دنيا، در آن يك جمعه ای نهفته است كه پدرم مرا به سينما گلريز كوچك ميبرد.به ياد همان روزهايی كه فكر ميكردم همه فيلمها و كارتونهای قشنگ دنيا را در همين يک سينما نشان می دهند.من کارتنهای زيادی را در اين سينما برای اولين بار ديده ام.علاءالدين و چراغ جادو،خرگوش بلا و گرگ ناقلا،داستان آن مردان قوی هيكلی كه می خواستند پری را از بالای ديوار به آن طرف بيندازند،پسرك غازچران،رابين هود و ...نمی دانم شما چه فيلمهايی را در اين سينما خواهی ديد و يا ديده ای- شايد مجردها! - در هر حال از يك چيز اطمينان دارم.حتما وقتی من هم آن دامن كوتاه پليسه قرمز و زرد را می پوشيدم و دست پدرم را می گرفتم و از پله های در ورودی درون كوچه سينما گلريز پايين ميرفتم،چشمانم مثل چشمان شما برق ميزد و از شادی پايين و بالا می پريدم.شايد،همان وقت هم دختری هم سن و سال اکنون من،درون ماشينی نشسته بوده و ظرف فالوده ای را مزه مزه می کرده و مرا می نگريسته و ...خانم كوچولوی عزيز،دنيای ساده ايست.طرح همان است.فقط رنگ ها عوض می شوند.کاش، وقتی شما جای من نشستيد و فالوده شيرازی به دست به سردر اين سينما نگاه کرديد،هنوز هم چشمانتان،مثل امروز برق بزند.
دوستدار شما

میرا

2005-04-02T10:34:00.000-08:00

بالاخره تصميمم را گرفتم.بايد با كسی كه قبولش داشتم مشورت می كردم.اما زمان، صحبت كردن كه رسيد،من ساكت بودم و فقط لبخند ميزدم، درونم طوفانی بود ولی دريغ از حتی يك كلمه...
استاد مرا راحت گذاشت و گفت به كارهايت برس. دقيقه ای طولانی مرا فقط نگاه كرد و بعد فقط يك جمله گفت: بعضی وقتها گذاشتن و رفتن شجاعت بيشتری می خواهد تا ماندن و جنگيدن.
و طوفان دورن من،آرام شد.
ــــــــــــــــــــ
چيزی هست كه كم كم - عميقا- به آن معتقد می شوم.كوهنوردی،ورزش نيست.جزيی از زندگی است،اما با بازتابی گسترده به روی همه ی زندگی.
ــــــــــــــــــــ
چند چيز بود كه ديشب مرا سر حال آورد:
شنيدن اين.
ديدن اين.
و خواندن يك كتاب به نام ميرا .كتاب كوچكی است.90 صفحه.نوشته كريستوفر فرانك. با جو سياسی. ميرا داستان حبس انسان در دست استبداد ديگران است. انسانی كه با سلب اجباری، جنسيت، غرايز فطری و حس استقلال طلبی به موجودی جمعی تبديل می شود، موجودی كه در خانه هايی آكواريوم مانند بايد منتظر مرگش بنشيند و ...اولين جمله كتاب اين است: در دشت به دنيا آمدم و غير از آن چيزی نمی شناسم.

ک ت ا ب

2005-03-06T10:38:00.000-08:00

چندين سال پيش فيلمی ديده بودم كه در آن عده ای بر جامعه ها حاكم شده بودند،حكومت كنندگان تمام كتابها را سوزانده بودند و هر كس كه در خانه اش كتابی پيدا ميشد به مرگ محكوم ميشد.هر نوع كتابی...عده ای در گوشه ای از جنگل پنهانی تجمعی تشكيل داده بودند و كتابها و شاهكارهای مختلف نويسندگان را حفظ كرده و يا در حال حفظ كردن آنها به زبانهای مختلف بودند،برای روشن نگه داشتن آيندگان ، برای حفظ اين آثار و برای نگه داشتن تفکر و انديشه و...آن آدمها را به اسم كتابها می ناميدند.مثلا كسی بود كه اسمش پيرمرد و دريا بود و ...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

يك ربعی می شود که وارد شهر کتاب حافظ شدم.بين کتابها چرخ ميزنم که صدای اپرای Carmen در فضای کتاب فروشی می پيچد.همان جا سفت و سخت با خودم قرار می گذارم که پايم را در قسمت موسيقی نگذارم...پنج دقيقه بعد در قسمت موسيقی ايستادم و دارم جلد CD اپرای Carmen را می خوانم.سه CD به همراه متن کامل اپرا...قيمت خدا تومان...از قسمت موسيقی بيرون می آيم و دوباره خودم را با کتابها سرگرم ميکنم...اپرا به اوج خودش رسيده است.بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم، تصميمم را می گيرم،دوباره به بخش موسيقی برميگردم و سفارشم را می دهم.آقای فروشنده با آن بينی نوك تيز سربالا،صدای دخترانه و ادا اطوارهای خاص خودش ميگويد:”شرمنده ی شما.تمام شده خانوم.ده تا بيشتر نبوده.اين يکی مانده برای خودم.پنج تا هم داده ايم به شعبه آرين.” نمی دانم چرا دلم می خواهد به فروشنده دهن كجی كنم!دوباره به قسمت كتابها ميروم،سه تا كتاب بر ميدارم و به طرف صندوق ميروم.به صندوقدار ميگويم،اين كتاب ماكياولی ورقهايش تا خورده و درست هم صحافی نشده،لطفا عوضش كنيد.دخترك صندوقدار ميگويد:” همين يه دونه ازش مونده عزيزم.” حساب ميكنم.به سمت تقويم و سر رسيدها می روم،نگاهی می اندازم.يكی از تقويمهای روميزی خيلی توجهم را جلب ميكند،در حال ورق زدن تقويم هستم كه فروشنده لبخند زنان ميگويد:”اين تقويمها سفارشی چاپ شده و متاسفانه ديگه الان سفارش هم قبول نميكنيم!” من هم دندانهايم را همراه با لبخند به فروشنده نشان ميدهم و بدون هيچ حرفی تقويم را سر جايش ميگذارم.به سمت طبقه بالا می روم،كتابهای خارجی. رمان مورد نظرم را پيدا ميكنم.به سمت صندوق ميروم.صندوقدار محترمانه ميگويد:”ببخشيد خانوم.اين كتاب مخصوص نمايشگاهه.الان فروش نداريم.انشاا.. توی نمايشگاه تشريف بياريد.”با تعجب نگاهش ميكنم و می گويم:”احيانا منظورتون نمايشگاه كتاب اردی بهشت ماه سال آينده كه نيست؟!” خنده اش ميگيرد و ميگويد:”متاسفانه منظورم همون نمايشگاهه!!” و ...بالاخره موفق نمی شوم كتاب را بخرم.
از پله ها پايين ميروم.عجب روزگاری شده است...در راه پله ها يكی از همكاران قديميم را ميبينم.چند سالی ميشود كه همديگر را نديده ايم.ظاهرا كارش را تغيير داده.آن هم چه تغييری!!رشته اش متالورژی بود و ما با هم در كارخانه ريخته گری كار ميكرديم.حالا در شهر كتاب كار ميكند...كمی خوش و بش...تجديد خاطره و ...بعد هم پارتی من ميشود و رمان مورد نظرم را برايم از بخش خارجی به راحتی آب خوردن تهيه ميكند!
از شهر كتاب بيرون آمده ام.با خودم فكر ميكنم كه آدم بايد حتی در يك کتابفروشی،برای خريدن كتابهای كاملا مجاز غير سياسی هم پارتی داشته باشد...ما به هرچه که عادتمان دهند،عادت ميکنيم."اگر مرا به زندگی در تنه ی يک درخت خشک واداشته بودند و نمی توانستم هيچ کاری جز تماشای شکفتن گل آسمانِ بالای سرم،بکنم؛کم کم به آن هم عادت می کردم."

!

2005-02-22T11:44:00.000-08:00

آمار زنان خيابانی تهران بهX تا رسيد!
آمار مردان خيابانی را در نقش پسرانی تحصيلكرده،شوهرانی فداكار،پدرانی دلسوز، مديرانی با دانش و ... را در كدام روزنامه اعلام ميكنند؟

حرف باد

2005-02-13T11:49:00.000-08:00

ــ اين روزها، انگار در من وجودی حلول ميکند!
ــ شوخی ميکنی! اين باد است که سرش را بر فرق زمينی ها می کوبد!
ــ اين روزها، من خدا را گم کرده ام!
ــ خيالت راحت!خدايی كه درين نزديكی ها چرخ ميزند، قوانين قديمی را دوباره رقم ميزند! بپا چيزهای ديگر را گم نکنی!
ــ انگار من دوستت می دارم !
ــ عجب ! هيچ گربه ای محض رضای خدايی که تو گمش کردی موش نمی گيرد! گربــه جان می بخشيد، اما باد مرا صدا ميزند انگار.

روز نوشت(شب نوشت)!

2005-02-03T11:51:00.000-08:00

ساعت حدود شش عصراست.جلسه تمام شده.كارت ميزنم.يكی از همكارانم ميگويد: خانوم "ر" حتما با سرويس برگرديد هوا تاريك شده.حال و حوصله ی شلوغی ترمينال و سرويسهای شيفت دوم را ندارم.آرامش تنهايی را به امنيت همراه با آرامش ترجيح ميدهم.از شركت بيرون ميزنم.خورشيدی در كار نيست اما ته مانده ی نور ِ روز چهارشنبه اش،به آسمان صاف زمستانی، رنگ سورمه ای جذابی داده است.بادِ سردِ دوست داشتنی ای می وزد.زيپ كاپشنم را بالا ميكشم.هر دو بند كوله ام را می اندازم و دستانم را در جيبهای كاپشنم فرو می برم.سر چهارراه ماشين سوار ميشوم.كوله ام را بين خودم و مرد مسافری كه سوار ميشود قرار ميدهم و با خيال راحت از شيشه ماشين نگاه و فكرم را حمله ور ميكنم به دور دستها،توچال و سپيدی های بلند با آسمان سورمه ای بالای سرشان.ماشين ما در حال حركت است.چند تا لكه ی ابر كوچك هم بالای سر هومند در حال بازيند.باد در حال حركت است.آسمان به سياهی می رود.زمان در حال حركت است.غير اين باشد،جای سرزنش دارد.اما بر سكون كوهها هيچ سرزنشی وارد نيست.كوهها آنقدر كه بايد قدرتمند شده اند كه بر سكونشان خرده ای نمی توان گرفت.كوهها آنقدر كه بايد بلند شده اند كه سكوتشان جای تعجب ندارد.كوهها آنقدر كه بايد، ماندنی هستند كه سياهی شب هم نميتواند حضورشان را منكر شود.به شهر نزديك می شويم.تپه ها نمايان می شوند.تپه ها هميشه برای كوتوله هايی كه تا چانه در گل و لای فرو رفته اند حكم كوه را دارند.كوتوله هايی قد بلند، با ژستی كوهوار در شلوغی اين شهر و لابه لای آدمها و دوستها.ميدان آزادی به طرز مسخره ای چراغانی شده است.راننده صدای موسيقی محشرش را بلند ميكند و افکارم در صدای موسيقی حل ميشود.

They call me The Wild Rose
But my name was Elisa Day
Why they call me it
I do not know
For my name was Elisa Day

From the first day I saw her
I knew she was the one
She stared in my eyes
and smiled
For her lips were the co lors
of the roses
That grew down the river
ُall bloody and wild

When he knocked on my door
and entered the room
My trembling subsided
,in his sure embrace
He would be my first man
and with a careful hand
He wiped at the tears
that ran down my face

...
____________________

Where the wild roses grow

Singers:Nick cave & Keylie Minogue

ناپرهيزي

2004-11-07T23:10:00.000-08:00

هرچه از ديروز بيشتر فاصله مي گيرم،پوستم کشيده تر مي شود...هرچه به فردا نزديکتر مي شوم،بر کلاغهاي عاشق پشت پنجره ی اتاقم افزوده تر مي شود...اين روزها،ضعيفه هايي با کينه چشم در چشمان مستم مي دوزند،دخترکاني که هر شب در تنهايي خود از خدايشان مي خواهند که مرا مجسمه نمک گرداند...اين روزها،بي آنکه گونه هايم سرخ شود،به سلامتي ات جرعه اي مينوشم...عاشقانه هاي کلاغها آزارم ميدهد،آغوش تو کجاست؟

در حد مكالمه

2004-10-13T23:12:00.000-07:00

- آقا،متاسفم من شما را به خاطر نمي آورم.
- من هفت سال پيش،در شهري كنار دريا، شما را سه بار خواستم.
- ها...حالا يادم آمد كه من و شما كيستيم!شما هماني هستيد كه هفت سال پيش دختربچه اي را كه هنوز نمي دانست زندگي چيست را دوست ميداشتيد(!) و من،آن دختربچه اي هستم كه شما را نمي خواست!
- بله بله،خودم هستم.من اكنون يك پسر دو و نيم ساله دارم و خانه و زندگي اي معمولي.شما چطور خانم؟
- من هنوز فشار هيچ نگاهي در هيچ صبحي بيدارم نكرده است آقا،روزهاي خالص و زيبايي را زندگي كرده ام و روزهاي نفرت انگيزي را پشت سر گذارده ام.هفت سال!
- شما اكنون بعد از هفت سال چهره ي دختر بچه هاي بَرنده را داريد خانوم.
- بَرنده؟!!!....و شما چطور؟آيا برنده هستيد؟
- راستش نمي دانم خانوم!
- خوب،پس حق با شماست،من نسبت به شما برنده ام آقا.چون من خودم مي دانم كه برنده ام يا نه!
- زندگي نوعي بازي است!يك جور قمار!وبراي برنده شدن استعداد لازم است خانم.
- مي دانيد آقا،فيلمي ديدم كه در آن پوكربازي به بيليارد باز ِ تند دستِ بازنده اي ميگفت،براي برنده شدن فقط استعداد بازي لازم نيست،شخصيت هم لازم است!!
- ...حق با شماست،شخصيت هم غير استعداد لازم است.
- شخصيتِ برنده شدن آقا.مي دانيد ، در آخر اين فيلم تمامي قماربازهاي برنده به نوعي بازنده اند. رفيقي دارم كه ميگويد،در آخر هر بازي حتي اگر برنده هم باشي،احساس يك بازنده را جايي از وجودت خواهي داشت!...و اين حرفي است قابل انديشه !
- نمي دانم چه بگويم خانم،با اين حساب بايد فكر كنم ببينم برنده ام يا بازنده!
- و تازه اگر ديديد برنده ايد باز هم به اين فكر كنيد كه آيا بازنده نيستيد!- ...

پرت و پلاهاي غيرآدمانه

2004-09-01T23:20:00.000-07:00

چند وقت پيش مهمان خانه ای بودم.صاحبخانه - هنوز هم - آدم مهربانی بود.اما فقط وقتی به چشمانم نگاه ميكرد،مهربانی اش را حس ميكردم.خوب ميدانيد...رنگ مهربانی آدمها با هم خيلی فرق ميكند.درك رنگ مهربانی مثل درك زيبايی سخت است.برای اينكه چيزی را زيبا بنامی بايد وقت صرف كني.بايد دور و برش بچرخي،از همه طرف ببينی اش،بويش كني،لمسش كنی و ...بعد بگويی که زيباست.اين مشخصه ها همگی ظاهری هستند و ممکن است در حقيقت وجود نداشته باشند.مثل احساسات،که به بود و نبودشان در لحظه نمی توان اعتماد داشت،همگی تصورات ، تصميمات و افکار خود ما هستند كه اين همه برايشان وقت صرف كرده ايم."بكوش تا عظمت در نگاه تو باشد نه در آنچه تو مينگري."...به هر حال،به نظر من درك مهربانی سخت تر از درك زيبايی است...بگذريم،داشتم ميگفتم كه صاحبخانه آدم مهربانی بود و بين ما سكوت سنگينی حاكم بود كه هر كدام به نحوی ميخواستيم اين سكوت را با كمترين ارتباط نگاهی بشكنيم.البته الان كه فكرش را ميكنم ميبينم لحظه هايي،حرفهايی هم ميانمان ردوبدل شد اما در همان لحظه ها هم سكوت غالب بود.گاهی اوقات پيش می آيد كه كلی حرف ميزنی اما انگار كه هيچ چيز نگفته اي.يعنی آن چيزی را كه ميخواستی نتوانسته ای بگويي...سخن گفتن برای آدمهايی كه غرور ِ همه ی خدايانِ صحراها،كويرها و كوهها در حلقومشان جای گرفته دشوار است...شايد اگر به جای حرف زدن روبروی هم مينشستيم و در سكوت كوكتل درست ميكرديم،من آبجو ميريختم و ميزبان آرام آرام ودکا،خيلی بيشتر سخن ميگفتيم....گاهی اوقات در سايه انجام شدن كاری مشترك و در سكوت محض،ميتوانی حرفهای زيادي برای حرف زدن داشته باشي.در هر حال:
"هيچ يك سخني نگفتند
نه ميزبان و
نه ميهمان و
نه گلهای داوودي."
شايد كه هر دو به گلهای داوودی نگاه ميكردند.نگاه كردن هم كاری است مشترك،در سكوت محض و پر از سخن......

مسخ

2004-07-20T23:46:00.000-07:00

دخترک کوچک از پنجره سرش را بيرون آورده و مدام برايم شکلک در می آورد.بی اعتنا نگاهش ميکنم.ناگهان داد ميزند: تو عروسی؟ و سرش را با شيطنت می دزدد.در آينه ی بغل ماشين خودم را نگاه ميکنم.با اين قيافه ی دلزده و خسته،با اين مقنعه مشکی،کجايم شبيه عروس روياهای اين دختر بچه است؟نميدانم ساعت چند است؟نميدانم چند شنبه است؟نميدانم کجايم؟نميدانم برای چه اينجا نشسته ام؟نميدانم چه کسی کنارم نشسته است؟نمی دانم اين خيابانها کجا می روند؟فقط بوی لجن درون جويهاست که آزارم ميدهد.فقط بوی لجن...زمانی چيزهايی در زندگيم هست که صحبت کردن راجع به اشان خيلی بابِ ميلم نيست،اما بعد از گذشت مدت زمانی،بودن و نبودنشان،گفتن و نگفتنشان،اهميت زيادی برايم نخواهد داشت.آدمهای اطرافم را نميشناسم.فقط ميدانم که آشنا هستند.صدايشان را ميشنوم.جوابشان را ميدهم.ولی هيچ چيز نميفهمم.دوباره در آيينه بغل ماشين خودم را نگاه ميکنم.درسترين کار اين است که خودم را مجبور به انجام دادن کاری نکنم.بهترين کار اين است که خودم را تحت تاثير اجبار تغيير روحيه قرار ندهم.از ماشين پياده شده ام.فکر کنم با همه خداحافظی کرده ام.شايد هم حرفهايی رد و بدل کرده باشيم.شايد هم ديگران فکر کرده باشند من همان دختر کوچولوی شيرين و دوست داشتنی هميشگی هستم.هنوز نميدانم ساعت چند است.ولی زمان گذشته،هوا تاريک شده است.من راه ميروم.بند کيفم روی شانه ام است.هيچ چيزی کم ندارم.نگاههای مردم به من عجيب است.پاهايم را نگاه ميکنم.دارم از درون باغچه تازه آب خورده راه ميروم.شايد پيش خودشان فکر ميکنن که من آدم بی فرهنگی هستم.نميدانم چرا دلم نميخواهد به پياده روی فرهنگی آنها قدم بگذارم.چه فرقی ميکند شايد هم بی فرهنگم.